Enkele recensies en citaten daaruit:

Blues Magazine

Recensie: Robert den Hartigh – Sing My Blues

Robert den Hartigh - Sing My Blues

Recensie: Robert den Hartigh – Sing My Blues
Release datum:
2015. Eigen beheer.

Tekst: Patrick Struijker Boudier (http://twitter.com/p_okee)

Singer/songwriter Robert den Hartigh speelt al ruim twintig jaar zijn roots-, folk- en countryblues, maar debuteerde pas dit jaar eindelijk met zijn eerste plaat Sing My Blues. Een fris album met bij tijd en wijle hypnotiserend gitaarspel.

Sommige muzikanten blijven lang onder de muzikale radar en zijn slechts bij liefhebbers bekend, hoewel ze al lang actief zijn. Zo ook Robert den Hartigh (1976). Hij speelt al sinds 1993, trad onder meer op tijdens Kwadendamme Bluesfestival, Folkwoods in Eindhoven en in het Bluescafé Apeldoorn en Café Willem Slok in Utrecht. Daarnaast vormt hij samen met Mario Petrus en Rik van Berlo The Campfire Collaboration die een mix spelen van bluegrass, American-Irish-folk en roots. Robert begeleidt zichzelf op steelguitar, mandola, akoestisch gitaar en trekharmonica.

Wellicht dat zijn debuutplaat Sing My Blues een introductie is naar een groter publiek, want het is een fijn pareltje dat een bredere bekendheid verdient. Het album bevat twaalf zelf gepende tracks die in de loop der jaren geschreven zijn. In een interview met De Blueskrant (http://deblueskrant.nl/) geeft Robert aan waarom er nu pas – ruim 20 jaar na zijn start – een album ligt: ‘Ten eerste omdat ik het afgelopen jaar een Gibson J45 heb gekocht en omdat ik nu pas de kans had, ook financieel, om het goed te doen. Ik kon echt een plan maken om het professioneel in elkaar te zetten. Veel nummers hebben ook moeten rijpen. Het zijn nummers die ik in de afgelopen 20 jaar heb geschreven en sommige nummers moest ik herschrijven om het een volwassener gevoel te geven.’

 

De cd is opgenomen en gemixt door Léon Bartels in Léons Farm Studio in Panningen en gemasterd in Electric City, Brussel. Wellicht ben ik de enige, maar de cover van de cd (artwork Bas Linders Productions) doet me denken aan JJ Cales album Naturally en Creedence Clearwater Revivals plaat Green River in die zin dat het ongeveer dezelfde look en feel heeft. Run and Hide heeft een hypnotiserende en voortjakkerende gitaar, wat ook geldt voor Baby girl. Een mooie countryblues om de plaat mee te openen. Need your love en Sing my Blues zijn ingetogener, waarbij de laatste een prachtige invulling heeft op slide.

Meer prachtige countryblues is er te horen in West is where I go, terwijl in My black name is ringin’ en Devil calls your name het bijzonder expressieve spel van Robert de hoofdtoon voert. Bring you down is spookachtig en ademt melancholie uit. Als ik al een minpunt moet noemen, is het dat de nummers te kort zijn. Wie ooit de live de versie van Devil calls your name heeft gezien, kan beamen dat het gitaarspel vuiger en levendiger dan hij op deze plaat laat horen. Het album laat een iets gepolijster geluid horen dan wat Den Hartigh live laat zien. Den Hartigh doet me denken aan Bas de Haan, ook een dergelijke oorspronkelijke singer/songwriter met een expressief gitaarspel, al is de zang van Den Hartigh hoger dan die van De Haan.

Sing My Blues is een fris album met bij tijd en wijle hypnotiserend gitaarspel. Het is te hopen dat de plaat een introductie is naar een groter publiek, want het is een fijn pareltje dat een bredere bekendheid verdient.

De cd is te bestellen via de website van Robert den Hartigh.

1. Run and Hide
2. Katie Mae
3. Need your love
4. Sing my Blues
5. Bring you down
6. West is where I go
7. Workin’ man
8. My black name is ringin’
9. Talkin’ to the devil
10. Baby girl
11. Devil calls your name
12. Don’t need a woman

Optredens
22 augustus: muziek na de voorstelling Exit – Theater Vis à Vis – Almere
27 september: Folk’oren – Hooge Mierde
07 november: Support Jambalaya Moonshine – Soos Plock Volkel
22 januari 2016: Podium Café Peter en Leni – Steendam

Website: www.robertdenhartigh.com en www.youtube.com/user/robertdenhartigh

http://www.bluesmagazine.nl/recensie-robert-den-hartigh-sing-my-blues/

 

"Zijn shit voor elkaar

 22 juni 2015

 Afgelopen zondag zag ik bij Café Wilhelmina in Eindhoven een vertolker van Amerikaanse rootsmuziek (blues, folk e.d.). Zijn naam is Robert den Hartigh. Een bijzonder vaardig instrumentalist bleek hij te zijn, die, zoals het vaak wordt uitgedrukt in muzikale kringen, zijn shit voor elkaar heeft. Dat geldt eigenlijk op ieder gebied. Zijn instrumenten zijn in perfecte conditie en klinken ook zo. Zijn spel is foutloos, zijn stem leent zich uitstekend voor de genres die hij speelt. Hij heeft een aantal stemmen, waarvan de keelstem (die me soms aan Tim Buckley deed denken) me het meest beviel. Zelfs zijn Amerikaanse Engels klinkt authentiek. Den Hartigh heeft alles tot in de puntjes uitgewerkt, zo ook zijn uiterlijk. Een scepticus zou kunnen zeggen: Mmm, nogal gestyled. Echter, ondergetekende is van mening dat de manier waarop de muzikant zich kleedt naadloos aansluit bij de muziek. Of hij zich in het dagelijkse leven ook zo uitdost, is mij niet bekend, maar het zou me niet verbazen. Die echtheid straalt hij, ondanks zijn neiging naar perfectie, absoluut uit. Tijdens de pauze keek ik nog even naar zijn cd. En jawel, de mastering had plaatsgevonden bij Electric City in Brussel, een masterstudio die bekendstaat om zijn hoge kwaliteit. Nogmaals, den Hartigh laat niets aan het toeval over. Dat getuigt van een enorme professionaliteit en dat is lovenswaardig. Tegelijkertijd ligt daar ook zijn zwakke punt, als ik er dan een zou moeten noemen. Alles is zo goed gedaan dat je tijdens het concert soms begint te smachten naar een kronkel, een moment waarbij de muzikant even uit de bocht vliegt, een stukje kwetsbaarheid laat zien misschien. Want alles is zo verdomde onder controle, en dat is nou precies wat zijn grote helden (Leadbelly, Woody Guthrie, Robert Johnson etc.) af en toe - gelukkig - misten, ondanks hun klasse. Niettemin moet gezegd dat Robert den Hartigh bekender zou moeten zijn dan hij nu is. Ik ga hem zeker nog vaker zien." (door M. van Bergen, componist/literair auteur/musicus)    

Wat een passie, wat een genie! Genoten van zijn virtuositeit op de verscheidene gitaren en de kracht van zijn rauwe, maar altijd rake zang. Zijn performance is diep ingeleefd en de set list verbindt hij met een ontspannen toelichting, over de achtergrond van de auteur of de betekenis die het lied voor hem heeft. Heerlijk om zijn stijlvol vormgegeven debuutalbum nu te kunnen draaien!” (CeltCast Chronicle Radio)

“Robert den Hartigh is een overtuigende vertolker van countryblues, blues, folk (Woody Guthrie!) en americana. Mooie gruizige stem en geweldig gitaarspel in alle genres die hij beheerst, inclusief liedjes uit de tijd van de Amerikaanse burgeroorlog.” (Brabants Dagblad)

Muzikaal het interessantste optreden was bewaard voor de zondag. Robert den Hartigh, ook bekend van The Campfire Collaboration, speelde een set met onvervalste folk en bluesklassiekers van grootheden als Guthrie en the Carter Family, afgewisseld met eigen werk dat naadloos tussen de traditionals en klassiekers paste. Helemaal solo met gitaar of accordeon was het gewoon even terug naar het vooroorlogse Amerika. Heerlijk.” (Folkforum)

“…Dit jaar zag ik hem in het voorprogramma van Jan Akkerman en Juke Joints en was zwaar onder de indruk van zijn intense manier waarop hij roots, blues, zydeco bracht alsof hij rechtstreeks uit de Swamps van Louisiana kwam. Deze gast komt dus op zaterdag 21 februari 2015 ons programma versterken als support act van Rusty Nuts. Past prima bij elkaar volgens mij. Dat wordt een avondje !!” (Heyhoef Backstage)

“…terwijl Den Hartigh laat horen dat hij eigenlijk een jaar of honderd geleden geboren is, ergens op het Amerikaanse continent, waar hij de pijn van de armoede en de troost van de folkblues in zijn genen heeft meegekregen.” (Folkforum)